Przez duże R i duże J

Masecki chętnie łączył impet swingującej pulsacji z motywami napływającymi z różnych stron: z wnętrza fortepianu albo od którejś z sekcji dętych. Rzadko wykorzystywał jednocześnie cały aparat wykonawczy. Wolał skupić się na przykład na motywie powtarzanym przez alty na tle grającej ostinato sekcji rytmicznej albo angażować zespół do konwersacji typu „call and response”, pełnej głosów prostych i wyrazistych. Masecki znakomicie wyczuwa dynamiczny potencjał takiego składu: z wyczuciem balansował między oszczędną, rozrzedzoną dźwiękową materią a skokami ekspresji w wykonaniu większej liczby instrumentów. Mogliśmy więc słuchać charakterystycznej gry solo pianisty, pełnej ornamentów, pozornych potknięć i przekornych repetycji, ale odbywały się również ekscytujące spotkania w kameralnym gronie czy sekwencje zbiorowe, które kojarzyły się zarówno z bigbandowym, estradowym Swingiem, jak i chociażby z minimal music. Czasem nonet Maseckiego brzmiał jak orkiestra Gershwina albo Ellingtona, a później – jak skład Milesa Davisa z albumu „Sketches of Spain”, by zaraz wcielić się niemal w hip-hopowy live band. Słowo daję, że w pewnym momencie zespół grał coś pomiędzy „Normalnie o tej porze” grupy Kaliber 44 a utworem „Clint Eastwood” Gorillaz. Chwilami zaś całość przybierała takiego rozrywkowego rozmachu, że gdyby kręcono polską wersję „Blues Brothers”, to nie trzeba by robić castingu na muzyczną obsadę. Co jednak najważniejsze, jest to rozrywka przez duże R, realizowana z jakością przez duże J.

Zwróciłbym uwagę na jeszcze dwa elementy piątkowego występu. Raz za razem można było się przekonać, jak doskonale – pomimo sprawności w operowaniu dużym składem – Masecki czuje się w formacie tria. O ile basista Michał Aftyka grał tu rolę raczej stabilizującą, o tyle na linii Masecki-Pieniążek nieustannie działo się coś błyskotliwego. Pieniążek zresztą, arcysprawnie realizując swingująco-motoryczne zadania, wydawał się sporadycznie zaskakiwać partnerów: schodził z wytyczonej ścieżki, nieoczekiwanie milkł albo stawiał gdzieś niespodziewany akcent. Słowa uznania warto skierować także do pary alcistów: Konieczkowicza i Pieczonki. Jakość ich gry – zarówno gdy wspólnie wykonywali skomponowane motywy, jak i podczas partii solowych – robiły szczególne wrażenie. Masecki ma zresztą szczęście nie tylko do basistów i perkusistów, ale także właśnie do saksofonistów altowych. Wszak przez jego nonet przewinęli się też Wojciech Lichtański, Eldar Tsalikov czy Kuba Więcek.

Masecki to muzyk rozchwytywany, więc w najbliższych dniach nie zabraknie kolejnych okazji do słuchania go na żywo. W tę sobotę na warszawskim festiwalu Jazz na Starówce zagra program z płyty „Boleros y Masecki”, a pięć dni później wykona go w łódzkim klubie Wytwórnia. Odwiedzi też festiwal Warszawa Singera, gdzie 26 sierpnia zaprezentuje repertuar Henryka Warsa.

Jest osobą zajętą, więc pewnie nie wie o tym, że na jego występ w Studiu im. Lutosławskiego z uśmiechem zapraszała postać wygenerowana przez sztuczną inteligencję. Z kolei na Jazzie na Starówce pojawi się na tej samej scenie, gdzie przed miesiącem zagrał Nicholas Payton – muzyk, który z dumą występował niedawno w Rosji. Cóż, przyszło nam żyć w naprawdę ciekawych czasach…