Między prostolinijnością a eksperymentem

Ambrose Akinmusire i Mary Halvorson – dwoje artystów, których poczynania w światowym jazzie są szczególnie warte uwagi od około dwudziestu lat. Trębacz i gitarzystka to liderzy znaczących zespołów, osoby o wyrazistym stylu kompozytorskim oraz brzmieniu, po którym błyskawicznie da się ich rozpoznać. Dyskografia obojga przyprawia o zawrót głowy, więc lepiej nie zaczynać nawet wymienienia nazwisk ich najważniejszych współpracowników i współpracowniczek. Łączy ich coś jeszcze: Akinmusire był częścią zespołu gitarzystki podczas nagrywania płyty „Code Girl” (2018), oboje są także od kilku lat związani są z nowojorską Nonesuch Records. A od kilku miesięcy na ich koncie znajduje się wspólny album duetowy, który ukazał się nakładem wspomnianej wytwórni.

Grono osób, które z zainteresowaniem czekało na tę premierę, z pewnością było duże. Wspólna płyta artysty i artystki tego kalibru nie zdarza się zbyt często. Czy album „Slo-Mo Neon Luminate Hoverings” spełnił nadzieje publiczności? Najdobitniej pokażą to pewnie końcoworoczne podsumowania. Póki co większość tekstów i komentarzy, do których udało mi się dotrzeć, wskazuje na przychylny odbiór płyty. Pod niektórymi komplementami kierowanymi w jej stronę chętnie się podpiszę, choć do pełnego entuzjazmu mi daleko.

Akinmusire i Halvorson stawiają tu na formalną oszczędność i raczej powściągliwą interakcję. Istotna jest dla nich podana wprost melodia oraz ekspozycja jej emocjonalności. To słychać choćby w kruchym i wzruszającym utworze „Prelude in the Ash”, który przywodzi na myśl motyw Nino Roty z filmu „La Strada”. Jest tak również w mniej jednoznacznych pod względem wyrazowym utworach: na przykład w oscylującym między konfesyjnością a diabolicznością „Tangled Pretty” czy „Blood & Sand”, gdzie słychać zarówno nieśmiałość, jak i pewną buntowniczość oraz szczyptę humoru.